غریبانه

برای تو می نویسم

برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است
تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق می زند
در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم
ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کرد
م تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم
آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم
و بر صورت مه آلودت می لغزیدم
ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم
تا شاید جاده ای دور هنوز بوی خوب پیراهنت
را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باش
که مرهمی شود برای دلتنگی هایم .

روز قسمت بود. خدا هستی را قسمت می كرد. خدا گفت : چیزی از من بخواهید. هر چه كه باشد‚ شما را خواهم داد. سهمتان را از هستی طلب كنید زیرا خدا بسیار بخشنده است.و هر كه آمد چیزی خواست. یكی بالی برای پریدن و دیگری پایی برای دویدن. یكی جثه ای بزرگ خواست و آن یكی چشمانی تیز. یكی دریا را انتخاب كرد و یكی آسمان را.در این میان كرمی كوچك جلو آمد و به خدا گفت : من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم. نه چشمانی تیز و نه جثه ای بزرگ. نه بالی و نه پایی ‚ نه آسمان ونه دریا. تنها كمی از خودت‚ تنها كمی از خودت را به من بده.و خدا كمی نور به او داد.نام او كرم شب تاب شد.خدا گفت : آن كه نوری با خود دارد‚ بزرگ است‚ حتی اگربه قدر ذره ای باشد. تو حالا همان خورشیدی كه گاهی زیر برگی كوچك پنهان می شوی.و رو به دیگران گفت : كاش می دانستید كه این كرم كوچك ‚ بهترین را خواست. زیرا كه از خدا جز خدا نباید خواست.هزاران سال است كه او می تابد. روی دامن هستی می تابد. وقتی ستاره ای نیست چراغ كرم شب تاب روشن است و كسی نمی داند كه این همان چراغی است كه روزی خدا آن را به كرمی كوچك بخشیده است.

آن دم که باران می بارید وقطره های آن برروی گونه ام مینشست تو را یافتم!
تو همان قطره بارانی بودی که بر روی چشمانم نشستی ، قطره ای پراز

محبت و عشق!
آن لحظه احساس کردم آن قطره ،قطره اشکم است که ازچشمانم سرازیر شده !
اما آن یک قطره باران بود ، قطره بارانی که مرا عاشق کرد....
از آن لحظه هر زمان باران می بارید به زیرباران میرفتم

بدون هیچ چتروسرپناهی ...
باران می بارید و من خیس خیس در زیر قطره هایش می نشستم تا دوباره تو

 را احساس کنم....
یک لحظه بغض گلویم را گرفت و قطره های اشک از چشمانم سرازیر شد

قطره های اشکی که بوی باران میداد !
گویا یکی از آن قطره های اشک ،

همان قطره باران بود که در چشمانم نشسته بود!
احساس کردم چشمانم عاشق شده اند ، عاشق باران و لحظه های بارانی...
حس غریبی بود .....
حسی که میگفت این قطره های اشک فرشته ایست که از آسمان بر

گونه های من میریزد....
یک لحظه چشمانم را به آسمان دوختم ، در میان شاخه های درختی که درزیر

آن ایستاده بودم تو نشسته بودی و چشمان خیست را به من دوخته بودی...
تو بودی که اشک میریختی و قطره های اشکت همراه با باران بر

گونه های من می ریخت....
آری آن قطره از اشکهای تو بود نه از قطره های باران!
آن زمان بود که عاشق باران شدم ،

عاشق تو و لحظه های بارانی

کسی چه میداند من چه دیده ام، چه کشیده ام و چه شنیده ام، که نوشتن شده سهم من از زندگی، کسی چه میداند این دستها در هجوم این واژه ها گاهی خُــرد میشوند، و توان کشیدن این همه واژه رو ندارند، کسی چه میداند من برای ریختن اینهمه احساس توی این واژه ها چه دردهای رو که تحمل نمی کنم، کسی چه میداند که پشت این همه واژه چه عالمی است، کسی چه میداند که من چقدر ناز این واژه ها را کشیده ام تا بتوانم دردم را به تصویر بکشم...  هیچ کس، هیچ چیز نمیداند...

وقتیکه عاشق چشمات شدم تازه فهمیدم که زیبایی چیست

    وقتیکه تو را در قلب کوچکم جای دادم تازه صدای ضربان قلبم را شنیدم

       وقتیکه دست در دستان تو نهادم تازه معنای گرمی را درک کردم

         لحطه ها و ثانیه هایی را که با تو سپری می کنم بیشتر پی به معنای زندگی می برم

             هنگامی که به یاد تو هستم می فهمم آرامش چیست

                 و هرگاه به جدایی می اندیشم کنار خود سایه مرگ را می بینم

دو فنجان مکث به احترام نام قشنگت ای کاش مطمئن بودم که نامه ام را یک جای امن نگه می داری

تا راحت پس از سلام نامت را می نوشتم و نوشتن نامت برای قطره های اشکم عقده نمی شد. اما

حیف می ترسم تو که نامه ام را پاره می کنی اسمت هم.....

پس بگذار عقده من و حرمت اسم تو حفظ شوند. این هم سرنوشتی ست. دورترین نزدکیم چگونه ای ؟

هنوز هم باورم نکرده ای هنوز هم آنجا دلواپس هیچ کس نیستی؟

خوش به حال دل بی دلواپسیت.الهی چشم براه هیچ کسی نمانی نگرانی درد بدیست . یک نگاه

گاهی انسان را به جرم هیچ به اشد مجازات می رساند.راستی یک سوال محض رضای کسی که

شاید روزی دلت برایش شور بزند بگو ببینم این تو نبودی که قانون جدایی را تصویب کردی؟

عزیزم جدایی اولش قانون نبود تبصره ای کوچک لای تقویم یک انسان شکست خورده از عشق بود

من نمی دانم تو خواستی تاریخ مرگ کدوم گل را از تقویم آن دوست بداقبال در بیاوری که چشمت به

تبصره افتاد و میلت کشید قانونش کنی. اگه اینجا بودی با آن سحر قشنگ نگاهت شانه بالا

می انداختی و می فهماندی که فعلا چنین است حق با توست همیشه سر من پایین است وشانه های

تو بالا مهم نیست فدای سر آرزوهای به بار نشسته ات.

من خودم هم نمی دانم چرا چیزی را که می دانم پاره اش می کنی این قدر با دقت و تمیز می نویسم

شاید هم خوب می دانم همین برق نگاه تو آتش به واژه هایم بزند تا ابد برایم کافیست به سیاه کردن

کاغذم نگاه کن برای سپید ماندن دفتر غصه هایت خیلی دعا می کنم . به خاطر خودت کمی مراقب

خودت باش .

زمستان تو را خوب نمی شناسدمی ترسم تو را اشتباهی مریضت کند.اگر نامه را تا آخر خوانده باشی

کلی منت گذاشتی اگر هم نخواندی هم هر چه از تو رسد زیباست.

خب دیگر غبار نشسته بر پنجره های نیمه باز تفکرت را می بوسم .کاش بازم منو ببخسی که واست

نامه نوشتم تو بخوای نخوای می مونی تو سر نوشتم.

پس از یک نفس عمیق با اندیشه هایم به دنیای تنهایی ام سفری خواهم کرد آنجا که به هیچ کس

در نیافته است این امنیت ها چگونه بوجود آمده اند.

امشب تمامی حکایت ها سفرها در من نقش بسته اند و هر یکی پس از دیگری مرا به سوی خویش

می کشانند و من غریبانه با تمام تمناهای ماندن هر یک به یک آنها را در آغوش سبزم می نشانم

تمام وجود خستگی های من بوی رفتن میدهد بوی بیقراری همه دیار برای من تنها بیابان عطش

است. عطش عشق من خاموش  نگردد هرگز .

حالا همه دوبیتی ها اینجا نشسته اند و من حس میکنم تنهاترینم هیچ طلوعی کنار من نمی ماند

خانزاده از کوچه درویشی ما نمی گذرد هیچ نجوایی نیست که با شبهای سکوت من عاشقانه بماند

و من در اندوهم پی سکوت سکوت آن روزها همراه من بود و من محکوم به همنشینی با او بودم

هنوز احساس می کنم سخنان سالیانه من در سینه ام سنگینی می کند فقط با تخیلاتم در تنهاییم

سرگرم بایگانی بعضی ها هستم .

ذهن خسته من هر لحظه فریاد سر می دهد نا کجا آباد کجاست؟ ولی به آنجا می روم به دعوت ذهن

معشوقم تو هرگز مرا درک نخواهی کرد که من درختی بی بارم . تو هرگز با من دوام نخواهی آورد.

من دلم می خواهد رنگ را بردارم روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم....

خدا نامیست آشنا كه بر آنچه دوستش داریم می نهیم نامی فراتر از

آنچه بتوانیم توصیفی برایش گوییم بارها وقتی كسی نیست

تقصیرها را به گردن بگیرد اونا نگاه مهربانش می گوید من هستم و چه

بی رحمانه همه چیز را به گردنش می اندازیم و باز هم دوستمان دارد .

نه خسته می شود نه می گریزد از گریه های بی پایان فرزندانش . هر

شب فرزندانش با لالایی باد در گهواره ی زمین می خواباند و هر سپیده

دم آن ها را با نوازش عاشقانه ی صدایی بر فراز گلدسته های آبی رنگ

بیدار می كند . آری این آسمان بی دریغ ، این جلوه گاه عشق ، این

مادر مهربان و این پدر دلسوز خدای من است . خدایی كه وقتی می

خوانمش هیچ گاه مرا بی پاسخ نمی راند ، حتی وقتی با او قهر می كنم

باز هم مرا از هدیه هایش محروم نمی كند خدایی كه با همه قدرتش

مرا در آغوش می گیرد و لالایی عشق را در گوش من زمزمه می كند ، دستانم را می گیرد و برایم می گوید از مردمانی كه نمی دانند خداوند

هم خیلی تنهاست و شاید این علت آن است كه با فرزندان ناسپاس

قهر نمی كند …!!!

...به خانه اي که گرچه تو نیستی اما خیال تو در آسمانش پر می زند .
به آنجا که غروبش بوی رفتن تو و طلوعش رنگ بی بازگشتی توست .
مكاني که همه جایش بوی غم دارد .
اما عزیز دل

می دانی که غم تو نیز آوای زیبای زندگی من است .
آری من بی تو و در انتظار بازگشت محال تو به زندگی در این دنیا عادت کردم

و تو چه خوب مفهوم عادت را می دانی .
چون بیاد دارم روزی را که می گفتی : به من عادت نکن
شاید آن روز باید به معنای این واژه می رسیدم .
که تو مسافری و از شهرمن کوچ خواهی کرد
تا همان ابدیتی که من در انتظارش نشسته ام

و تو چه زیبا معنای انتظار را می دانی .
اما من از هر آنچه که خواستی به من بیاموزی تنها عادت و انتظار را آموختم .

اما میدانی پشیمان نیستم .
چون آنچه در مکتب تو آموختم مرا ماندنی کرد .

.. مانده ام تا همیشه منتطر تو بمانم...

دارم از تو می نویسم ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی بعد از تو گمشد و به قصه برگشت.....

گاهی وقتا که به گذشته ی خودم فکر می کنم یه حالت خاص بهم دست می ده ........یه حس بد.....شایدم تلخ...

کاش می شد بعضی چیزارو فراموش کرد اما خاطرات مثل خوره می یفته به جونت و این اجازه رو بهت نمی ده خاطرات مثل یه قصه می شن که هرشب باید اونو بخونی و تنها فرقی که داره اینه که کسی واست نمی خونتش و خودت باید این کارو انجام بدیو فرق دیگه هم اینه که تکراریه و تو محکوم هستی که هرشب بخونیش.........

زندگی شاید همین باشد

یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست کسی که

تو دنیا را جز با او و جز برای او نمی خواهی........

سوگوار
تابوت آفتاب را به كجا مي برند ؟
اين بادهاي تشنه هار و حريص وار
دنبال آبگون سراب كدام باغ
پاي حصارهاي افق سينه مي درند ؟
اكنون درخت لخت كوير
پايان نااميدي
و آغاز خستگي كدامين مسافر است ؟
مرغان رهگذر
مرگ كدام قاصد گمگشته را
از جاده هاي پرت به قريه مي آورند ؟

سرمو گذاشته بودم رو شونش. آروم دستشو دور کمرم حلقه کرد.بهش گفتم يه چيزي بگم؟ گفت بگو. گفتم دوستت دارم...........گفت من بيشتر......گفتم نه من بيشتر. گفت اصلا دوتامون به يه اندازه.........
گفتم باشه.فقط من يه کوچولو بيشتر.....خنديد.به چشمام نگاه کرد......اما نمي دونست اين آخرين باريه که به چشمام زل ميزنه...................ولي من خوب ميدونستم.يه گوشه نشستيم سرمو گزاشتم رو سينش....گفتم برام قصه بگو.
.....شروع کرد.قصه همون شاهزاده خانوم خوشکلو برام گفت چشماشو بسته بود و قصه مي گفت...........صداي قلبشو ميشنيدم.............خيلي دوسش داشتم...........هنوزم دارم.....ميدونم دلش برام خيلي تنگ ميشه
منم دلم خيلي براش تنگ ميشه......اما بايد برم.......نميتونم بيشتر از اين بمونم.............واسه هردومون بهتره.ازتو جيبم يه بسته تيغ بيرون آوردم.هنوز چشماشو بسته بود.صداي قلبش گوشمو نوازش ميداد.........

خيلي بهش بد کردم.دوسش دارم............يکي از تيغارو ميکشم بيرون ميزارمش روي مچ دسته چپم....من بايد اين کارو بکنم. ميترسم اگه يه لحظه بيشتر صبر کنم پشيمون بشم.خدايا خيلي دوستش دارم....
  کاش اينو بفهمه................زير لب ميگم دوست دارم........دوست دارم..........اشکام ميريزه پايين........خيلي دوست دارم بيشتر از همه دنيا.
چشماشو باز نميکنه ديگه تصميممو گرفتم تيغو ميکشم رو دستم درد داره اما هيچي نمي گم نمي خوام چشماشو باز کنه..........گرماي لذت بخشي داره خون گرمم ميريزه رو لباسش..........چشماشو باز ميکنه..........ميترسه ....به خونه من خيره شده..
اشکام هنوز ميريزه پايين ميگم بغلم کن......مثه يه بچه ي آروم بغلم ميکنه......براي آخرين بار ميگم دوست دارم....هيچ کاري از دستش بر نمياد...بريدگي عميقه................لبمو ميزارم رو لباش..........و اين آخرين باريه که......!!!!!!!

                                 تويي که سرشارترين نگاهم همواره پيشکش تواست

                                        تويي که زيباترين لبخندم همواره هديه تواست

                   تويي که صادقانه ترين سخنانم را بي کم و کاست برايت بازگو مي کنم 

                   تويي که ساده ترين خواسته هايم را بي کم و کاست از تو مي خواهم 

                               تويي که ذره ذره تمامي دنياي مرا از آن خود ساختي

                               تويي که ذره ذره تمامي وجود مرا تسخير خود ساختي

                                  تويي که در تمام وجودم شور و عشق را پديد آوردي

                                          تويي که هر لحظه بودنت مرا آرامش است 

                          تويي که تمام زندگي مني ، تويي که شب را برايم ستاره آوردي

                                       تويي که هرگز لحظه اي از خاطرم دور نبوده اي

                                   تويي که مي خواهمت ، تويي که نباشي ميميرم

                                                         تويي که همه ي مني

                                                         مني که بي تو هيچم

زير پلکت سايه بانم ميدهي؟

                    سوختم آيا پناهم ميدهي؟

                  آتشي افتاده بر جان و دلم ، قطره آبي بر لبانم ميدهي؟

                           ميهمان جان جانان گر شوم ، ميزباني را نشانم ميدهي؟

  تا بياسايم دمي در پاي عشق ، زير چترت سرپناهم ميدهي؟

                                ای جواب پرسش بی پاسخم، عشق را آيا نشانم ميدهي؟

 رو مگردان نازنين با گوشه چشمت بگو در شرار چهره ات يک بوسه گاهم ميدهي؟

 

چرا فقط شقایق تنهاترین گل عاشق نام دارد ؟

کاش همه عاشق بودند ، کاش گل سفید نشانۀ صلح نبود و گل زرد نشانۀ نفرت .

گل سبز چرا نشانه                  طهارت است ؟ مگر گلها همه طاهر نیستند چرا مردم فقط

 لاله را دوست دارند ؟ مگر اقاقیا در این سرزمین نمی رویند ؟ چرا گلهایی که

نا خواسته روییده اند برای ما مظهرند ؟ من قول می دهم اگر از خودشان بپرسید

همشان در تب و تاب پروانه اند همشان شبی در کنار شمع بودن بزرگترین

  آرزویشان است .

ای انسانها بگذارید آنها هم برای خودشان باشند برای یک شب هم که شده در

خلوتشان نفوذ نکنید و ایمان داشته باشید در طلوع فردا گلها همه میخندند .